W serii Herezja Horusa

Czarna Biblioteka proponuje również:

WYWYŻSZENIE HORUSA

Dan Abnett

FAŁSZYWI BOGOWIE

Graham McNeill

GALAKTYKA W PŁOMIENIACH

Ben Counter

UCIECZKA EISENSTEINA

James Swallow

FULGRIM

Graham McNeill

ZSTĄPIENIE ANIOŁÓW

Mitchel Scanlon

LEGION

Dan Abnett

BITWA O OTCHŁAŃ

Ben Counter

MECHANICUM

Graham McNeill

Z DZIEJÓW HEREZJI

antologia opowiadań

UPADŁE ANIOŁY

Mike Lee

TYSIĄC SYNÓW

Graham McNeill

NEMEZIS

James Swallow

PIERWSZY HERETYK

Aaron Dembski-Bowden

PROSPERO W PŁOMIENIACH

Dan Abnett

ERA MROKU

antologia opowiadań

POTĘPIEŃCY

Graham McNeill

WYBAWIENIE UTRACONE

Gav Thorpe

I NIE POZNAJĄ CO TO STRACH

Dan Abnett

PRYMARCHOWIE

antologia opowiadań

KROCZĄC W STRACHU

James Swallow

CIENIE ZDRADY

antologia opowiadań

ANIOŁ EXTERMINATUS

Graham McNeill

ZDRAJCA

Aaron Dembski-Bowden

PIĘTNO CALTH

antologia opowiadań

HEREZJA HORUSA®

Laurie Goulding

PIĘTNO

CALTH

antologia opowiadań

Mark of Calth, GW, Games Workshop, Black Library,

Warhammer 40,000 and all associated logos, illustrations, images, names, creatures, races,

vehicles, locations, weapons, characters, and the distinctive likeness thereof, are either ® or TM and/or © Games Workshop Limited, variably registered around the world, and used under licence.

All rights reserved.

English version originally published in Great Britain in 2013 by Black Library.

Games Workshop Limited,

Willow Road, Nottingham,

NG7 2WS, UK

www.blacklibrary.com

This edition published in Poland by Copernicus Corporation in 2020.

Copyright © Games Workshop Limited 2013.

This translation copyright © Games Workshop Limited 2020.

Translated and used under licence by Copernicus Corporation.

All rights reserved.

Mark of Calth

Ilustracja na okładce: Neil Roberts

Tłumaczenie: Artur Chmiel

Redakcja i korekta: Patryk Ławniczak

Konsultacja merytoryczna:

Rafał „Wielebny” Zduński

Mateusz „Uther” Kuziński

Wiktor Jorman

Copernicus Corporation

ul. Długosza 2/16

01–174 Warszawa

www.copcorp.pl

ISBN: 978–83–61656–94–4

Wszelkie prawa zastrzeżone

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana

ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie,

fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana

w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

Niniejsza książka jest fikcją literacką. Wszystkie postaci i zdarzenia opisane w powieści są fikcyjne i jakiekolwiek podobieństwo do realnie istniejących osób lub zdarzeń jest przypadkowe.

Herezja Horusa

Nadszedł czas legend

Galaktyka pogrążona jest w płomieniach wojny. Wspaniała przyszłość, którą dla ludzkości budował Imperator, leży w gruzach. Horus, ukochany syn władcy i jego Mistrz Wojny, odwrócił się od światła swojego ojca i oddał potęgom Chaosu.

Legiony Kosmicznych Marines, potężnych i groźnych wojowników stworzonych przez Imperatora jako jego wielka armia, walczą dziś między sobą. Kiedyś byli jak bracia, wspólnie chroniąc galaktykę i prowadząc rozproszoną ludzkość ku światłu. Dziś stali się dla siebie nawzajem śmiertelnymi wrogami.

Na czele każdego z liczących tysiące wojowników Legionu stoi Prymarcha. Każdy z nich jest prawdziwym nadczłowiekiem, wyhodowanym w genetycznych laboratoriach kolebki ludzkości, najdoskonalszym z jej osiągnięć. Jedni z nich stają po stronie Imperatora, inni zaprzysięgli wierność Mistrzowi Wojny. Rzucają się w wiry bitwy, której wyniku nikt nie jest pewny, prowadząc za sobą wiernych im Astartes.

Całe światy stają w płomieniach. Horus zadał druzgoczący cios trzem Legionom lojalistów w masakrze na Isstvanie V. Rozpoczęła się wojna, która zadecyduje o przyszłości ludzkości. Przyszedł czas podstępów i zdrad, gdy dotąd Kosmiczni Marines byli dla mieszkańców galaktyki symbolami honoru i szlachetności. Gromadzą się złowrogie armie. W każdym cieniu może kryć się skrytobójca. Każdy musi wybrać stronę w tym konflikcie. Neutralność oznacza śmierć.

Horus zgromadził wojenną flotę i wyznaczył jej cel. Jest nim Terra, kolebka ludzkości. To na nią spadnie jego gniew. Imperator zasiadający na Złotym Tronie przygotowuje się na przyjęcie swego syna marnotrawnego. Wie, że prawdziwym wrogiem jest Chaos, pierwotna siła pragnąca zniewolenia całej ludzkości.

Na pełne bólu krzyki niewinnych i błagania sprawiedliwych odpowiada tylko okrutny śmiech Mrocznych Bogów. Jeżeli Imperator zawiedzie i wojna zostanie przegrana, ludzkość czeka niekończące się cierpienie i wieczne potępienie.

Czasy wiedzy i oświecenia dobiegły końca.

Nadeszła Era Mroku.

SPIS TREŚCI

Osiem noży Erebusa

Guy Haley

Calth jakim był kiedyś

Graham McNeill

Mroczne serce

Anthony Reynolds

Wędrowiec

David Annandale

Gęstniejący mrok

Rob Sanders

Podziemna wojna

Aaron Dembski-Bowden

Athame

John French

Niezapisane

Dan Abnett

To niepamięć sprowadza na imperia zagładę. Ci, którzy zapominają tak o swoich zwycięstwach, jak i porażkach, są skazani na powtarzanie ich w nieskończoność. Imperium powinno szanować swoją historię.

Po zdradzie, jakiej dopuścili się nasi bracia, znacznik czasu Bitwy o Calth odliczany jest biciem serc lojalnych legionistów, a my gromadzimy i przetwarzamy informacje. Świadkowie końca świata przekazują nam swoje relacje. Pojmani wrogowie poddawani są przesłuchaniom. Komunikaty, strumienie danych, raporty – zapoznamy się z nimi wszystkimi. Przyjrzymy się im z uwagą. Poddamy szczegółowej analizie. Ocenimy działania zarówno innych, jak i nasze własne. Poznamy prawdę na temat tamtych mrocznych czasów, nawet jeśli miałoby nam to zająć tysiąc lat.

XIII Legion nie zapomniał – i nigdy nie zapomni – co wydarzyło się na szlachetnej planecie Calth. Walczymy, nosząc na barkach cały ciężar dziejów Ultramaru. Oto nasze piętno. I wielki zaszczyt.

– Roboute Guilliman,

In Plenitudine Temporis

(Pełnia czasu),

ze wstępu, ad:71.1

OSIEM NOŻY

EREBUSA

Guy Haley

Skandowanie pomniejszych kapłanów Erebusa, będących zwykłymi ludźmi, sięgnęło zenitu, gdy odwinął poświęcony całun, w którym spoczywała anatema. Mroczny Apostoł uniósł z namaszczeniem broń – jedna dłoń na rękojeści, druga otwarta, pod ostrzem, tak żeby skóra nie dotykała jej śmiertelnie groźnej krawędzi.

Anatema, wykonana ni to z metalu, ni to z kamienia, przejawiała cechy obu tych materiałów i była ciepła w dotyku niczym żywy organizm. Tę właśnie broń ukradł rasie Interex i to ona zraniła Mistrza Wojny, zwracając go na słuszną ścieżkę. Święty artefakt; kluczowy element planu obejmującego swoim zasięgiem dziesiątki tysięcy lat.

A teraz on musi go zbrukać.

Zaprezentował miecz posągom przedstawiającym cztery potęgi, które zajmowały większą część kaplicy na pokładzie „Dłoni Przeznaczenia”. Modlitwą i inkantacją oddał cześć każdemu z przerażających władców Osnowy. Ośmiu stojących w rzędzie kapłanów kultu, którzy trzymali kadzielnice i ikony, naśladowało każdy jego ruch i wtórowało jego suplikacjom swoimi chóralnymi śpiewami. Ruszyli za Erebusem w uroczystej procesji, którą poprowadził do wysokiego, dominującego w nawie ołtarza poświęconego Oktadowi. Mroczny Apostoł nie miał czasu dla zwykłych śmiertelników, ale ci kapłani należeli do jego najbardziej zaufanych sług.

To, co tu robił, musiało pozostać w tajemnicy do odpowiedniej chwili. Drzwi zostały wcześniej zamknięte. Jego straż przyboczna pilnowała ich od zewnątrz.

Przed wielką gwiazdą z mosiądzu i żelaza ustawiono wcześniej kowadło, odlane i poświęcone specjalnie na potrzeby tego rytuału. Odziani w habity rzemieślnicy stali w pełnej gotowości po każdej jego stronie. Był to Guldire, główny Kowal Osnowy Mrocznego Apostoła, w towarzystwie swojego najzdolniejszego czeladnika. Mieli mu pomóc w jego zadaniu: nakierowywać jego uderzenia i okiełznać dzikie energie, które mogły zostać tu uwolnione.

Kowale Osnowy nawet nie mrugnęli, kiedy Erebus wskazał na nich swoim straszliwym ostrzem. Chwycił rękojeść w obie dłonie i uniósł anatemę ostrzem do góry, w kierunku własnego czoła. Potem, zamknąwszy oczy, gdy na jego szybkich ustach ucichły modlitwy, umieścił broń, świętą broń, która przywiodła Horusa Luperkala ku oświeceniu, na kowadle.

Kapłani opuścili ikony i zdusili ogień swych pochodni. Następnie wyjęli sztylety athame. Ich śpiew rozbrzmiał z jeszcze większą głębią.

Erebus wziął od czeladnika pokryty runami młot. Obuch zwężał się na końcu jak kilof i trzaskał wyładowaniami stłumionej energii pola wstrząsowego.

Mroczny Apostoł wpatrywał się w miecz przez dłuższą chwilę. To, co musiał zrobić, zakrawało na świętokradztwo, ale broń spełniła już swoje zadanie.

Przynajmniej w obecnej postaci.

Mocno przytrzymał ostrze. Mamrocząc zakazane zaklęcia wyrwane z umysłów martwych metalurgów rasy Kinebrach, uniósł młot nad głowę, a następnie opuścił go z wielką siłą. Szpic obucha rozbłysnął intensywnym światłem, gdy zetknął się z sekretnym stopem, z którego zrobiono anatemę. Rozległ się potworny huk oraz straszliwy krzyk, jak gdyby miecz wył z bólu, a kapłani zagłębili ostrza swoich rytualnych sztyletów we własnych sercach.

Uczynili to z własnej woli. To, o co poprosił ich Erebus, poczytywali sobie jako wielki zaszczyt; pierwsze namaszczenie nowej broni w ich wojnie przeciwko Fałszywemu Imperatorowi. Gdy padali, na kamienne płyty posadzki sączyła się ich krew, a dusze ulatywały z radością ku Osnowie, natomiast wyśpiewywane przez nich hymny zatraciły się w przedśmiertnym rzężeniu. Głosiciel Słowa modlił się, aby ich słabe dusze stanowiły wystarczającą ofiarę.

Miecz wił się w jego dłoni. Chociaż oczy nie dostrzegały ruchów, czuł, jak drży i wykręca się – muskularny i zabójczy niczym wąż.

Zakrzyknął w mrocznej mowie Kinebrachów i wyczuł, że pod wpływem jej plugawych dźwięków nastąpiła zmiana w powietrzu. Uderzył młotkiem jeszcze raz i jeszcze raz.

Trzask pioruna. Błysk zielonkawego światła.

Erebus zatoczył się do tyłu, a wirujący młot wyleciał mu z dłoni, lądując na posadzce w kałuży krwi. Sam też prawie upadł, odepchnięty przez świętą moc ostrza, którą właśnie uwolnił. Całe ramię miał odrętwiałe, a iskrząca dłoń doznawała elektrycznego szoku.

Zachowując ostrożność, zbliżył się ponownie do kowadła. Miecz pobrzękiwał jeszcze, choć dźwięk coraz bardziej słabł. Obok broni leżał odłupany kawałek dziwnego stopu, z którego była wykonana, o długości ludzkiego palca. Anatema połyskiwała gorącą poświatą; została pomniejszona, a jednak zachowała się w całości. Erebusa ogarnął podziw dla tego zabójcy bogów, narzędzia końca czasu.

Uśmiechnął się z satysfakcją, a potem spojrzał na Kowali Osnowy.

– Weźcie ten kawałek. Umieśćcie go w roztworze.

Zakapturzony Guldire skłonił się i wprawnie podniósł odłamek z kowadła za pomocą obcęgów z czarnego żelaza. Kawałek nieznanego materiału syczał i skwierczał w chłodnym powietrzu. Kowal Osnowy wydobył mały dzban w kolorze krwistego rubinu, napełniony cieczą o barwie jeszcze ciemniejszej czerwieni, do której wrzucił kawałek metalu. Guldire zakręcił wieczko naczynia, a potem zapieczętował czarnym woskiem i wycisnął w nim symbol.

Erebus potarł ręką bark. Ignorował ból. W nadchodzących miesiącach i latach poddany zostanie większym próbom niż test odporności na niego. Podniósł młot, chwycił rękojeść anatemy i raz jeszcze wypowiedział zaklęcia tworzenia i niweczenia.

Młot opadł.

Jeszcze siedmiokrotnie Erebus odłupywał kawałki ciemnego ostrza, nim wreszcie skończył. Jeszcze siedem jego odłamków powierzył swoim Kowalom Osnowy. Męka miecza dobiegła kresu.

W kaplicy nareszcie nastała cisza. Dzwoniło mu w uszach. Z wysiłkiem uniósł głowę. Po twarzy ściekał mu pot, ciało miał rozgorączkowane, a ramiona jak z ołowiu.

– Skończone – powiedział słabym głosem, mimo iż pozostało jeszcze wiele do zrobienia. Powietrze wypełniające kaplicę zostało zbrukane – praktycznie rzecz biorąc dudniło wściekle, wzburzone świętokradztwem popełnionym przez Erebusa. Wszechświat zdawał sobie sprawę, iż to, co uczynił, stanowiło afront dla naturalnego porządku rzeczy, popełniony, co gorsza, dla osobistych korzyści.

Mroczny Apostoł rozkoszował się konsternacją rzeczywistości. Był wszak Pierwszym Kapelanem, głosicielem prawdziwej wiary. Służył wyższym celom – jego ręką kierowała wola bogów.

Dajcie mi siłę, pomyślał, abym mógł wypełnić me przeznaczenie. Koło wydarzeń zostało wprawione w ruch, a dni XIII Legionu były policzone. Dostrzegł potrzebę wplecenia jego własnych celów do planu Lorgara. Uszczerbienie anatemy to dopiero pierwszy krok na długiej ścieżce.

Jego spojrzenie spoczęło na ukruszonym ostrzu. Pozbędzie się go, przekaże dalej według otrzymanych instrukcji.

– Weźcie skrawki do kuźni – polecił Kowalom Osnowy. – Poślijcie po mnie, kiedy będą gotowe.

W zaciszu swego sanktuarium Quor Vondar, główny Kronikarz-czarnoksiężnik Głosicieli Słowa, rozpostarł parawan swoich psychicznych zdolności. Nieociosana materia świata rzeczywistego opadła, a on pławił się we wspaniałości Osnowy.

Gdyby w pomieszczeniu oprócz niego znajdowała się jakaś inna osoba, ujrzałaby, jak jego usta rozszerzają się powoli w uśmiechu.

Oto prawdziwa moc, królestwo bogów. Prądy Immaterium pieściły go, ciepło ich żywych energii dodawało animuszu jego ciału i duszy. W ich głębinach czaiły się przerażające byty, lecz on nie zwracał na nie uwagi; był namaszczonym członkiem Legionu, a jego tarczę stanowiła wiara w objawione moce wszechświata. Natomiast bezcielesne demony pływające w Oceanie Dusz były jedynie sługami – same nie posiadały dusz. Jego potęga była większa.

Wybraniec bogów.

Najsłabsi pośród mieszkańców Osnowy kłaniali mu się i starali się przypodobać. Szeptali przysięgi wierności, obiecywali wielką moc i wiedzę w zamian za ich uwolnienie. Otwórz przed nami swój umysł!, krzyczeli. Wpuść nas! Wpuść nas!

Jednak Quor Vondar się przed nimi nie otworzył. Nie można go było zdobyć, demonstracje służalczości na niego nie działały. Niech Gal Vorbak umizgują się do płotek – on może władać energią pochodzącą bezpośrednio z Osnowy. Może nieść zgubę swym wrogom za pomocą samej myśli. Może wykorzystać potęgę bogów do zainicjowania chwalebnej eksplozji o niszczycielskiej sile. Nie, on nie potrzebuje tego, co obiecują demony, tak więc odprawił je, nie ukrywając wzgardy. Ich skomlące umysły wycofały się w jednolite kłębowisko Empireum.

Jakiż błąd popełnił Imperator, zakazując swoim sługom czerpania z bogactwa Immaterium. Fatalny, katastrofalny błąd. Tak zwany Władca Ludzkości okazał się kłamcą, fałszywym prorokiem, ukrywającym prawdziwą naturę mocy. Papierowym bożkiem, niegodnym okazywanej mu przez Głosicieli Słowa czci. Quor Vondar podejrzewał, że odrzucił ich adorację, aby jeszcze bardziej pragnęli jego błogosławieństwa. Zmusił wiernych, żeby klęczeli na prochach Monarchii. Teraz XVII Legion wszystko rozumiał, a moc, którą Imperator chciał zachować dla siebie, wpadła w ich ręce.

Głupiec. Wkrótce umrze. Przekonany o posłuszeństwie swoich kwilących synów, najprawdopodobniej wciąż nie zdawał sobie sprawy z toczącej się wojny, która nabierała rozpędu po imponujących zwycięstwach, jakie Horus odniósł w systemie Isstvan. Wciąż pozostaje beztroskim ignorantem, ale wkrótce zapłaci za swój egocentryzm.

Coś zakłóciło medytację Quora Vondara. Nie wyczuwał żadnego niespodziewanego ruchu w Empireum, jego strażnicy nie podnieśli alarmu, a jednak... coś tu było.

Mrucząc zaklęcia mające chronić go podczas wyjścia z Osnowy, przerwał swe bluźniercze połączenie i otworzył oczy.

W sanktuarium oprócz niego nie było nikogo. Niezwykłe byty strzegące go w trakcie medytacji milczały.

Niespodziewany ciąg powietrza sprawił, że płomienie na świeczkach przed modlitewnym ołtarzykiem zamigotały. Wstał, jego szata z altembasu zaszeleściła, a potem... znowu. Obrócił się wkoło, śledząc tajemnicze poruszenie – strumień żółtych płomieni migoczący na szczytach czarnych nawoskowanych kolumn. Okrążył dwa razy salę, jego blask odbijał się zuchwale od posągów, jak gdyby wyzywał go do odgadnięcia przyczyny swojego pojawienia się. Strażnicy wciąż nie podnieśli alarmu.

Odwaga opuściła Quor Vondara. Powstrzymał się przed wydaniem okrzyku, przemieniając niewypowiedziane słowa w gniewne warknięcie. Przemykał się przez pogrążoną w cieniu przestrzeń, przystając w celu przyklęknięcia przed wielkim Oktadem. Czynności te, o dziwo, uspokoiły zakłócenia. Ruch ustał.

Co to mogło oznaczać? Być może to wiadomość lub próba, której poddawali go bogowie. Lubił uważać się za tak bardzo ważnego. Wciąż zdezorientowany, odwrócił się w stronę środka sali.

I wtedy właśnie westchnął ze zdumienia, a dłoń powędrowała mu w kierunku szaty, szukając rękojeści sztyletu.

Zobaczył nóż, wbity w sam środek jego ochronnego kręgu – dokładnie tam, gdzie jeszcze przed chwilą siedział.

Quor Vondar zbliżył się do niego z wahaniem. Z czarnego ostrza biła aura zła. Nóż wyglądał na wykonany z ciemnego metalu, oszlifowanego jak krzemień, który jednak zdołał wbić się w posadzkę z plastali. Z oplecionej skórą rękojeści zwisały ciemnoczerwone wstążki zapisane świętymi tekstami.

Nożem przybito do posadzki wiadomość napisaną ręcznie na grubym pergaminie.

Quor Vondar rozpoznał charakter pisma. Należał do Mrocznego Apostoła, Erebusa, doradcy Horusa, który od kilku miesięcy przebywał poza flotą Głosicieli Słowa. Nikt nie wiedział, gdzie się teraz znajduje.

Quor Vondar zapanował nad zdenerwowaniem, chwycił za rękojeść noża i bez trudu wyciągnął go z podłogi. Pod wpływem dotyku broni czuł mrowienie w dłoni. Ściągnął wiadomość z ostrza, a następnie zaczął czytać.

Zmarszczył brwi i zgniótł pergamin w kulkę.

– Niechaj mnie wzywa – mruknął Kronikarz. – Zobaczymy, kto jest prawdziwym mistrzem.

Phael Rabor obudził się z drzemki, dochodząc w pełni do siebie w czasie tak krótkim, jak pojedyncze uderzenie serca. Coś było nie tak. Zeskoczył ze swojej pryczy, po czym stanął nieprzyodziany, wytężając zmysły i napinając mięśnie w gotowości do walki.

Jego cela była pogrążona w ciemności. Wibracje z silników przemierzającego Osnowę okrętu przenikały metalową podłogę niemal niezauważalnie pod jego gołymi stopami. Brzęczenie maszynerii znajdującej się wewnątrz kadłuba drażniło nieco jego wzmocniony słuch, a w korytarzu za drzwiami unosił się odór niemytych ciał – zarówno legionistów jak też i zwykłych ludzi, ich niewolników.

Nikogo tam obecnie nie było, ale niepokój go nie opuszczał, tak jak i wrażenie zniekształcenia rzeczywistości. Rabor sięgnął do przełącznika zamontowanego koło pryczy, który włączał pojedynczy pasek oświetleniowy na suficie, ale coś go powstrzymało i skłoniło do podejścia do przełącznika przy drzwiach.

Gdy w pomieszczeniu zrobiło się jasno, jego oczy powędrowały z powrotem do posłania.

W ścianę, tam gdzie wyciągnąłby rękę w stronę pierwszego przełącznika, tkwił wbity nóż. Na ostrze, przy rękojeści, nabito kartkę z wiadomością.

Phael Rabor warknął.

– Erebus...

Davin wyglądał tak, jak zapamiętał go Pierwszy Kapelan: bezkresne równiny przemieniające się w czerwone pustynie. Lecący nad sawannami Thunderhawk wzbudzał popłoch wśród wielkich stad zwierzyny kopytnej.

– Trzymaj się nisko nad ziemią – rozkazał pilotowi. – Nie chcę ogłaszać swojego przybycia wszem i wobec.

– Tak jest, lordzie Erebusie.

Znajdowali się z dala od cywilizacji kryjącej się w górskich dolinach. Równiny przemierzały jedynie stada zwierząt i polujące na nie grupy nomadów.

Table of Contents

CoverImage

KARTY TYTUŁOWE

OSIEM NOŻY EREBUSA - fragment